دلنوشته بابایی 11
سلام دخترکم...خوبی خانوم کوچولو
الان ساعت 6 بعد از ظهر شنبه اس که دارم برات مینویسم....هوا هم سرد و بارونی ...حسابی هم پاییزی...خلاصه که هوا شدیدا دو نفره اس (هر چند که نه من و نه مامانی دلمون نمیاد که حتی یه لحظه بدون شما خوش بگذرونیم)
این که باعث شده الان از محل کارم برات مطلب بنویسم یه دلیل مهم و با افتخار بیشتر نداره....
چند روز پیش من داشتم فیلم آفساید (ساخته جناب جعفر پناهی عزیز و سبز )میدیدم که شما هم اومدید کنارم و تو عالم خودتون بازی میکردید انتهای فیلم که همه با هم فریاد میزدن "ایران....ایران....ایران...ایران"
شما هم با اینکه با خودت سرگرم بود یه دفعه پاشدی و دستای کوچولوت مشت کردیو گفتی "ایئان...ایئان..ایئان..." از خوشحالی انقدر بغلت کردم و بوسیدمت که تمام صورتت سرخ شده بود...به خدای ایران قسم که انقدر خوشحال شدم وقتی شما برای اولین بار گفتی "بابا" خوشحال نشدم
این گذشت
تا چهارشنبه که تو خودت بودی و دوباره گفتی "ایئان...ایئان" ازت خواستم دوباره بگی و شما هم گفتی....
بابایی خیلی خوشحالم از این موضوع...از اینکه یاد گرفتی اسم وطن عزیزمون ایران تکرار کنی....امیدوارم وقتی بزرگ شدی مثه من و مثه خیلیای دیگه عاشق سرزمین بزرگمون ایران بشی
انقدر هم مامانی رو اذیت نکن ..لطفا
راستی دوباره محرم اومدو احتمالا بازم بحث تکراری من ومامانی که مامانی میخواد لباس عربارو تنت کنه و منم هم که مخالف...خدا به خیر بگذرونه

دلنوشته بابایی 11
